SERİNYAKA KÖYÜ

           Yörük denince insanın aklına yörüğün uğraşı alanıyla ilgili hemen hayvancılık ve göçebe hayatı gelir.Orta Asya'dan beri göçer hayata ve hayvancılığa alışan yörüklerin ekmek,dikmek pek ilgisini çekmemiş ve tarihler boyunca hayvancılık yapmışlardır.

                
            Çocukluk yıllarımı hatırladığımda köyde aşağı yukarı her evin önünde bir ağıl yada han bulunurdu.Bu durum o yıllarda temel geçim kaynağının hayvancılık olduğunu göstermektedir.Köyümüzde de yörüklüğün geninden midir? bilinmez insanımızın tarım ilgisini pek  çekmemiştir.Evet köyümüzde sulama suyu yok ama sulamaya ihtiyaç duymadan yetiştirilecek ürünlerde olmasına rağmen köyümüzde pek uğraşan olmamıştır.Köyümüzde tarım ürünü olarak sadece halkımızın kendi ihtiyacını karşılamak için ektiği buğdayla sınırlıdır.

           Günümüzde köyde insanlarımız eskisi kadar olmasa da küçük çaplı olarak hayvancılığa devam etmektedir.Manavgat ve Alanya çevresinde turizmin gelişmesiyle birçok köylümüz hayvancılığı bırakıp esnaflığa başlamıştır.Köyde yapılan hayvancılık küçük baş hayvancılığa ve çoğunlukla davarcılığa(Keçi) dayanır.Eskiden insanlarımız yaz ayları yaklaştığı zaman hayvanlarını serin bir ortamda otlatmak için yaylaya göçer yörüklüğün gereği olan göçerliğine  her yıl devam ederdi.Günümüzde de insanlarımız yaylaya(Belenyurt) göçüyor ama sadece yaz sıcaklarından kurtulmak için.   

                       
             Köyümüzde eğitime büyük bir ilgi vardır.Eğitime olan ilginin sebebi belki de hayvancılığın çok zor bir iş olmasıdır.Köyümüz de birçok hemşerimiz kendine geçim kaynağı olarak devlet memurluğunu seçmiştir.Köyümüzde aşağı yukarı her meslekten devlet memuru bulunmaktadır.

        
               Gönül ister ki! Köyümüze sulama suyu gelsin,insanlarımıza geçinmeleri çin daha fazla alternatifler oluşturulsun ama mevcut olan durumu hepimiz biliyoruz.Önemli olan mevcut olan durumdan bir şeyler ortaya çıkarabilmektir.